در ممالک فرنگی در پارکها که بروید تابلوهایی هستند که هشدار میدهند به پرنده ها غذا ندهید. البته بسیاری از مردم این تابلوها را نادیده میگیرند. این غذا دادن باعث میشود تا پرندگان به شرایط راحت این غذای آماده خو کنند و نتوانند رفتار طبیعی و سازگار با محیط را نشان دهند و در مواقعی که خبر از غذای راحت آدم

امروز دوستی به کارخانه ما آمده بود و برای استخدام در آن پرس و جو میکرد. سالها بود که این دوست در آنسوی آبها بود و کار ثابتی برایش فراهم نبود. بالاخره اینهمه دربدری او را به سرزمین گل و بلبل برگردانده بود. خواستم کمی به او راه و چاه را نشان دهم اما برای هر جمله من که با بدبختی بدست آمده بود و ماحصل ت

باکتریها از آدمها باهوشتر نیستند. آدمی میبیند، میشنود فکر میکند، هواپیما میسازد همان باکتری کور و کر و کوچک آدمی را از پا در می آورد. برای همین در هنگام رویایی با یک آدم فقط به هوش و توانایی هایش دقت نکنید. یک ابله میتواند توانایی های منفی داشته باشد. همین دیدن نیمه پر لیوان و تشویق به مثبت اندیشی ک

چقدر زخمها و رنجهای روحی شبیه همند. وقتی جراحتی بر میداریم باید صبر کنیم تا کم کم خوب شوند. در مورد رنجشهایی هم که دیگران در ما ایجاد میکنند مانند بی ادبی، توهین، عصبانی کردن ما، خوردن حقمان و امثال اینها زود حالمان خوب نمیشود و باید صبر داشت تا بهتر شویم.

آدم تا چیزی به نام مهم در ذهنش داره اسیره. این مهم میتواند از چیزهای منفی باشد یا از مسائل و اهداف مثبت. چیز منفی مثلا وقتی از اینکه تنم بوی بد بدهد و نگران این باشم که دیگران الان دارند چه قضاوتی درباره من میکنند. چیزهای مثبت مثل برنامه ریزی در زندگی برای رسیدن به اهدافی چون گرفتن مدرک، داشتن شغل

درباره وبلاگ

زندگی سگی زندگی ادمهایی است که هر روز حقشان خورده میشود. ادمهایی که درست رفتار میکنند اما دیگران با انها درست رفتار نمیکنند. زندگی ادمهایی که با درستی، ترس و آبرو بزرگ شدند، در خانواده هایی که مثلا همیشه بی سر و صدا و دست به عصا رفتار کردند. انهايي كه از ستم همنوعان هميشه بايد بسوزند و بسازند

انسانیت فقط شامل خوب بودن، کمک کردن، راستگو بودن، صداقت داشتن، خیرخواه بودن و امثال اینها نیست. بخشی مهمی از انسانیت که از قرار سخت و مشکل هم هست تحمل گاوها و جفتک و لگدهای بیشعورهاست. ما همه راستگو و با معرفت به دنیا می آییم. مثلا بچه راستگو است اما آنچه باعث میشود ما راستگو نباشیم یا بی معرفت و دز

به جلفا رفتم. مرز ایران و جمهوری آذربایجان. طبیعتی زیبا و تا حدی در امان مانده از آشغال ریختن مسافران. دیدن زیبایی رود ارس. البته به همراه این زیباییها حسرت از دست دادن سرزمینهای آن طرف رود توسط قوم بی شعور قاجار ول کن نبود. یکی از نقاط دیدنی آن منطقه کلیسای سنت استپانوس است که گویا 1100 سال پیش ا

الان ساعت حوالی 3 نیمه شب است و من با گوش دادن به موسیقی سعی در دفع "امروز" از مغزم دارم. چند ساعت دیگر فردا شروع میشود و دوباره زخم خوردن، خودخوری و تحمل. دوباره روبه رو شدن با آدمهای سمی، دوباره گدایی حقم، دوباره تبسم بر لب جراحی کردن در برابر ناکسان، دوباره دست زیر سنگ این نامرد و آن نامرد گذاشتن. دوباره فروختن آزادگی و کرامتهای انسانی ام برای نان.

آدم تا نیاز به چیزی دارد گداست. نیاز به مجبت، به عشق به همدم، به غذا به میل جنسی. اینکه هنوز کاسه گدایی دست نگرفته به دلیل این است که نیازها بالاخره و بدون خفت گدایی تامین شدند. اگر نیازها تامین نشوند وفرد مستاصل شود این گدایی ظاهر خواهد شد. کسی که دعا میکند هم گداست. این گدایی خطر از دست دادن آبروی